AK ANA

Bir zaman gördüğüm rüyadan ‘Yogi ateşten bir ok olan görme yetisini kullanarak ilerler.’diyerek uyanmıştım. Görüyorum ki bizler , şeyleri görerek avlıyoruz. Ve avımızı cansız bedenlere benzeyen kelimeler halinde daha sonra kullanmak üzere heybemize atıyoruz. Şu varki bazı kelimeler yarı canlı olarak bilinçaltında kendine yer ediniz. Mitler ve rüyalar bu dili ortaklaşa kullanırlar. Mythos’unu halının altına süpüren insan/toplumlar logos üretemezler. Acaba bizler içinde yaşadığımız toplumun fertleri olarak kendi mythos’larımızla yüzleşme imkanını yitirmiş olabilir miyiz ? Ak Ana ile Zeusun evliliğinden yeni çocuklar doģmaz bununla birlikte artık mitlerin içinden doğduğu bozkırlarda yahut dağlarda da yaşamıyoruz. Doğu ile batının ortasında yaşayan bizler için elki kenar etkisi yeni bir tür logosun oluşmasına yardımcı olur,kimbilir. Kendime derinlemesine baktığımda bir çok saçmalığın kesişim noktadında var edilmiş izafi bir zihinben görüyorum. Bir tür maruziyet. Sanki sabaha kadar açık unutulmuş bir televizyonda dönen elektrikli süpürge reklamları, istek şarkılar ,eski moda film ve diziler… Oysa ‘saçma’ tüm gücünü toplumsal bir konsensüsten alır ve ancak bir çocuk kralın çıplak olduğunu ifşa edebilir. Çünkü çocuklar şeyleri görmek istedikleri gibi değil oldukları gibi görürler. Egoları vardır ancak ötekinden keendine henüz yansımamış ve katılaşmamıştır. Patanjali egoizmi ‘Bilinci ,sadece o bilincin yansıması olan şeyle aynı sanmak ve özdeşleştirmek ‘ olarak tanımlar. Yoga asanaları , pranayama çalışmaları icra olunurken bilinç bu yansıtmadan azade kılınabilir mi ? Belki. Örneğin aslında nefesi içimize çekmeyiz gerçekte diyafram kasılır ve hava için yer açılır gerisini hava basıncı halleder. Pratyahara, dhrana ve dyana olarak isimlendirilen konsantrasyon ve meditasyonun kişiyi samadhi denilen aydınlanmaya götîrdüğü söylenir. Peki aydınlanma gerçek mi ? Aydınlanma denince artık patanjali değil Voltaire akla geliyorsa birşeyler değişmiş demektir. Yarın bayram.Bir şeyler eksik. Adını koyamıyorum ama sanırım rahmet, çocukluğumda duyumsadığım rahmet eksik. Belki ben büyudüğümden belki de toplum dönüştüğünden, bilemiyorum…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s