YER ÜSTÜNDEN NOTLAR (1) : BiR SABAH

Bugün – belki de uzun bir zamandır bilemiyorum – hak vermeye başladım Kafka’ya. Kalabalıklar içerisinde insanın yalnız kaldıkça mutlu olmak için sebepler araması da boş bir çaba. Hele ki günbegün, anbean değişiyorken zaman, dünya, insanlar ya da kısa lafın uzunu bildiğimiz her şey. Bu bir düş mü dersin Thomas ? Yok… yok. Öyle olsa bilmez mi insan? Gregor Samsa’nın uyurken gördüğü bunaltıcı düşleri uyanıkken gördüm ben. Hem de dev bir böceğe dönüşmeden.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s